FlyAway

FlyAway
Fly Away Seme : Fujinami Kubaji Uke : Hashimoto Kuhara Begin วันนี้เป็นวันแรกของการย้ายมาเรียนที่นี่ของผม ผมเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน แม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็กเลยต้องอยู่กับพ่อสองคน อยู่มาวันหนึ่งพ่อต้องย้ายไปประจำต่างประเทศ แต่ผมไม่อยากไป เพราะกลัวกับการที่จะต้องพูดคุยกับคนต่างชาติทั้งที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก เลยขอเรียนต่อ ม.ปลายที่นี่ญี่ปุ่น แต่ด้วยความที่พ่อเป็นห่วงผมมากจึงส่งผมมาอยู่กับป้าที่ต่างจังหวัด เด็กโตเกียวอย่างผมจึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับบ้านนอกเท่าไหร่ “คุบาจิ ไปโรงเรียนถูกนะ” คุณป้าของผมถามย้ำแล้วย้ำอีกตั้งแต่ผมตื่น “คร้าบบบ ไม่ต้องเป็นห่วง” ป้าของผมอยู่ตัวคนเดียว จึงค่อนข้างตื่นเต้นกับการที่มีลูกหลานมาอาศัยด้วย8.45 อีก 15 นาทีจะเข้าเรียนแล้ว ผมยังคงหาทางไปโรงเรียนไม่ถูก อืมมม..หรือผมจะหลงทาง แต่ผมเดินตามคนตรงหน้า ที่ใส่ชุดยูนิฟอร์มแบบเดียวกัน คงไม่น่าจะใช่ หรือนอกจากเค้าจะโดดเรียนวันแรกก็เท่านั้น ผมตัดสินใจตระโกนเรียน คนตรงหน้า “คุณครับ!! คุณครับ!! ขอโทษครับ” เป็นเด็กผู้ชาย แต่หน้าสวยชะมัด “มีอะไรหรอครับ” เค้าเอียงคอถามอย่างสงสัย “ทางไปโรงเรียน ไปทางไหนหรอคับ” หน้าของเราแดงเรื่อยขึ้นนิดหน่อย “ คือว่า... ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน” อ้าวสุดท้ายผมหลงก็เพราะเค้าเหรอเนี๊ยย “ผมพึ่งจะย้ายมาคับ เลยไม่ทราบเหมือนกัน เห็นวิวสวยดีผมก็เลยเพลินไปหน่อย” เค้าเอียงคอตอบ หน้าแดงเรื่อยนิดๆ “ตอนนี้กี่โมงแล้วหรอคับ” “8.50 แล้วครับ” “ห๊า.... 8.50 ตายแล้วล่ะสิ สายแล้ว ทำไงดีคับ โอ๊ยย ไม่น่าเลย” คนตรงหน้าผม ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่ใบหน้าของเค้าก็แดงเรื่อตลอดเวลา “ใจเย็นๆคับ เอาอย่างนี้แล้วกัน เราเดินไปพร้อมกันเรื่อยๆแล้วกันนะคับ ถึงยังไงคุณก็ไม่ได้สายคนเดียว”ใบหน้ารนรานเปลี่ยนเป็นยิ้มเล็กๆอย่างสบายใจ ผมว่าเค้าเป็นคนน่ารักดี เราสองคนเดินหาทางมาโรงเรียนเรื่อยๆ เล่าให้ฟังถึงที่มาของแต่ละคน จนถึงโรงเรียน อาจารย์ประจำชั้นของผมโวยวายด้วยความเป็นห่วงซะยกใหญ่ แต่ที่ผมประหลาดใจกว่านั้นก็คือเค้ากะผมได้อยู่ห้องเดียวกัน ตอนที่เค้าแนะนำตัวหน้าชั้น ผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ดูรนราน หน้าแดงก่ำเล็กน้อย ได้สะกดสายตาของคนทั้งห้อง “ฮาชิโมโตะ คุราฮะครับ" ฮาชิโมโตะ เป็นที่รักของทุกคนในห้อง เค้าเป็นคนสนุกสนานมีเพื่อนมากมาย ต่างกับผมที่ชอบนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างเรื่อยเปื่อย แต่แปลกในทุกครั้งผมจะมีเค้านั่งอยู่ใกล้ๆเสมอ คอยเรียกชื่อผมด้วยเสียงกังวาลใส “ฟูจินามิ.......”

Part 02 “คุบาจิ รอนานมั๊ย ชั้นพยายามออกมาตั้งนานแล้วนะ ตาแก่ โอมิยะน่ะสิ เรียกใช้งานอยู่ได้ เฮ้อออ..น่ารำคาญชะมัด”ร่างเล็กพยายามเดินแทรกผู้คนที่แออัดยัดเยียดเข้ามา “ฉันก็พึ่งมา....รอไม่นานหรอก”ผมเขี่ยบุหรี่ลงบนถังขยะ แต่ไม่รู้ว่าเป็นมวนที่เท่าไหร่แล้ว “แล้วมีอะไร ถึงเรียกได้ชั้นออกมา” “ชั้นมีคนคนหนึ่งอยากแนะนำให้นายรู้จัก” ร่างเล็กยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินนำตรงไปยังร้านที่สมัย ม.ปลายหนีเรียนมาด้วยกันบ่อยๆ ร้านยังคงตกแต่งสไตล์เดิมไม่เปลี่ยน “มิเกะ รอนานมั๊ย”หญิงสาวรูปร่าง สูง เพียว ยืนโค้งให้ผมเล็กน้อย “คุบาจิ นายจำไม่ได้หรอไง มิเกะไง” ฟูจินามิ อมยิ้มเล็กน้อย กับใบหน้าแดงเรื่อยอ่อนๆ“... สวัสดีครับ ต้องขอโทษด้วยที่ลืมไป” ผมก้มโค้งให้เค้าเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอยิ้มให้ผมเล็กน้อยอย่างขัดเขิน หลังจากที่เราคุยไปสักพัก ผมก็รู้สึกถึงความเป็นส่วนเกินขึ้นมาอย่างชัดเจน “ฮาชิโมโตะกับฟูจินามินี่สนิทกันดีจังเลยนะ ตั้งแต่ ม.ปลายแล้วนี่นา ใครก็อิจจาเธอทั้งนั้นเลย ไม่รู้ว่าจะแยกพวกเธอออกจากกันยังไงดี”ทุกครั้งที่เธอพูดเรื่องสมัยก่อนเธอมักจะก้มหน้าลงแล้วยิ้มเล็กน้อย “ไม่ถึงกับขนาดนั้นหรอก มิเกะ ช่ะมะคุบาจิ” ฮาชิโมโตะ ตบบ่าผมเบาๆ “แล้ววันนี้ ทำไมถึงมาเจอกันได้ล่ะ” ผมมองหน้าฮาชิโมโตะอย่างสงสัย มิเกะและฮาชิโมโตะก้มหน้าลงอย่างอายๆ “..... เอ่อ..... ก็ชั้นจะบอกนายว่า ชั้นกับมิเกะกำลังจะแต่งงานกันล่ะ” เค้าตอบคำถามผมอย่างขัดเขิน “นายเป็นเพื่อนสนิทชั้น ชั้นเลยอยากบอกนายเป็นคนแรกไง” ฮาชิโมโตtเอื้อมมือไปกุมมือมิเกะ ทั้งคู่ดูจะมีความสุขมาก แต่ผมกลัวว่าจะทำหน้าเจือนๆออกไป ผมไม่รู้จะพูดแสดงความยินดีออกไปยังไง เลยได้แต่ส่งยิ้มให้เค้าทั้งคู่เล็กน้อย ***************** หลังจากวันนั้นมา ผมก็ได้รับการ์ดเชิญงานแต่งของฮาชิโมโตะ ซึ่งจะจัดขึ้นในวันอาทิตย์หน้า ผมเดินวนเวียนอยู่ในห้องนอน พร้อมคิดว่าผมควรจะไปงานแต่งของทั้งคู่ดีรึเปล่า ถ้าหากผมไปแล้วผมพร้อมที่จะยิ้มให้เค้าอย่างมีความสุขรึไม่ แล้วผมจะทนยืนท่ามกลางรอยยิ้มของทั้งสองคนได้มั๊ย ผมจะกล้าพูดแสดงความยินดีออกไปรึป่าว ผมนั่งทบทวนความคิดครั้งแล้วครั้งเล่า ติ๊ดดด.....ติ๊ดดด........ เสียงโทรศัพท์มือถือผมดังขึ้น ฮาชิโมโตะเป็นสายเรียกเข้า ผมยืนคิดอยู่ชั่วครู่ว่าควรจะรับสายของฮาชิโมโตะดีรึเปล่า “ไง เจ้าบ่าว...” “คุบาจิ ศุกร์นี้นายว่างมั๊ย?? ชั้นอยากจะขอเวลานายสัก 3 วันได้รึป่าว” เสียงแทรกผ่านดูตั้งความหวังไว้กับผมมาก “อืมมม... มีอะไร ชั้นขอดูก่อนได้มั๊ย” ผมลังเลที่จะรับปากออกไป “งั้นหรออ... งั้นก็ไม่เป็นไร ชั้นเพียงแค่จะชวนนายไปเลี้ยงสละโสดกับชั้นก็เท่านั้นเอง” ถ้าหากผมตอบปฏิเสธฮาชิโมโตะไป ผมกลัวว่าเค้าจะหาว่าผมตีตัวออกห่าง แต่ถ้าผมไปผมจะทำใจได้มั๊ย “ไปด้วยกันเถอะนะ ชั้นขอร้อง”

Part 03 ตลอดเวลา 5 ชั่วโมงที่ผมขับรถมา ผมกับฮาชิโมโตะต่างก็ไม่พูดจาอะไรกันสักคำ ผมได้แต่ขับรถไปเรื่อย ส่วนฮาชิโมโตะก็ได้มองออกไปนอกหน้าต่าง ผมไม่รู้จะเปิดบทสนทนาอะไรกับเค้าดี เพราะตัวผมเองไม่พร้อมที่จะพูดเรื่องแต่งงานของเค้า หรือว่าผมควรจะเงียบจนกระทั่งถึงเลยดีนะ “คุบาจิ แยกหน้าเลี้ยวซ้ายนะ”ฮาชิโมโตะสะกิดผมเบา เมื่อถึงที่พัก อากาศของที่นี่ร่มรื่นเย็นสบาย ล้อมรอบไปด้วยแมกไม้นานาพรรณ ผมเดินตรงไปที่ระเบียงหลังห้อง สูดลมหายใจเข้าลึก อัดอากาศให้เต็มปอด “อาหารเย็นจะเสริฟตอน 6 โมงเย็นนะคะ เราจะมาปูที่นอนให้ตอน 8ทุ่มแล้วจะเก็บที่นอน ตอน 7 โมงเช้า อาหารเสริฟตอน 8 โมงค่ะ อีกสักครู่ เราจะยกอาหารว่างมาให้ทานะคะ”พนักงานในชุดกิโมโนนั่งพับเพียบก้มโค้งให้เล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูคลานออกไป “คุบาจิ นายน่าจะนอนพักสักหน่อยนะ ขับรถมาตั้งนาน พนักงานเค้าบอกว่า มีบ่อน้ำพุร้อนตรงข้างหลังล่ะ ชั้นว่าจะไปแช่สักหน่อย นายจะไปด้วยรึป่าว”ร่างเล็กวางสัมภาระลง แล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อย “ไปแช่สักหน่อยก็ดี ”ฟูจินามี คลายเน็คไทออก พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น แล้วเดินตามฮาชิโมโตะออกไป ร่างบางปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด บรรจงถอดแต่ละชิ้นออก จนสุดท้ายก่อนพันกายด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก “คุบาจิ นายยังไม่ถอดอีกหรอ” ร่างสูงหันกลับมามองที่ล็อคชั้นของตัวเอง “ชั้น เบลอน่ะ” แล้วถอดตาม คุฮาร่า “นายคงเหนื่อยมากนะ” ร่างบาง ยกมือขึ้น สัมผัสหน้า ไล้ผ่านใบหู เรื่อยมาถึงลำคอ ร่างสูงได้แต่สบตานิ่งมอง การกระทำของร่างเล็ก “อึก..” “เป็นอะไร คุบาจิ นายไม่สบายหรอ” ฟูจินามิขยับตัวเข้ามาใกล้ร่างสูงมากขึ้น คุบาจิพยายามกลั้นความอยากที่มีต่อร่างตรงหน้า “เราไปแช่น้ำ กันดีกว่านะ เผื่อชั้นจะสบายตัวขึ้น” คุบาจิ จับ คุฮาร่า หันกลับแล้วดันเข้าประตูไป “สบายดีตัวจริงเลย คุบาจิ.. คุบาจิ...” ร่างบางหันไปมองคนข้างตัว ก่อนจะเลิกผ้าขนหนูที่ปิดหน้าของร่างสูงซึ่งนั่งพิงขอบบ่อ ....ดวงตาเรียวหลับอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างบางสะกิดให้ ร่างสูงตื่น แล้วพากันขึ้น หลังจากแช่น้ำร้อนเสร็จ คุบาจิก็ ล้มตัวลงนอนหลับบนเก้าอี้เอนบริเวณ ระเบียงห้องอย่างรวดเร็ว ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใกล้เคียง มองใบหน้าคม ก่อนถอนสายตาออกไป ดูวิวทิวทัศน์ เคล้าเสียง น้ำไหลเอื่อย ตามทางน้ำสายเล็ก ก่อนที่หลับใหลไปพร้อมกับธรรมชาติรอบตัว คุบาจิ สะดุ้งตื่นจากภวังค์ ลุกขึ้นสะบัดหัวช้าๆ ตอนนี้เขากำลังคิด อกุศลกับเพื่อนของเค้า มองขึ้นไปบนท้องฟ้าออกสีส้มดำ คุบาจิลุกขึ้นไปนั่งบนพนักวางแขน เฝ้ามองดูร่างบางผ่อนลมหายใจดังเป็นระยะๆ มือใหญ่ยกขึ้น เสยผมที่ปรกใบหน้าเนียนออก ดวงตาพริ้ม ร่างสูงค่อยๆก้มลงเพื่อมองใบหน้านี้ให้ชัดขึ้น นิ้วหนาบรรจงสัมผัสใบหน้าเบาๆ ไล้ลงแก้ม ก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีบางอิ่ม อารมณ์เข้าควบคุมเขาอีกครั้ง ริมฝีปากบางต่ำลง หมายจูบร่างบางตรงหน้า ครืดดดดด........... “อาหารเย็นค่ะ” บริกรหญิงก้มหน้า ยกถาดอาหารเข้ามาภายในห้องนอน แล้วคลานก้มโค้งกลับออกไป ร่างสูงถอยตัวออกมาทันควัน ก่อนหันไปมองร่างบางนอนเอนกายบนเก้าอี้เอน ด้วยความหนักใจ

View Full Version: FlyAway