[Larc]~TECHNO LOVE~ 4
ขณะที่ tetsu กำลังปล่อยใจให้หวนคิดถึงความหลังนั้น เขากลับไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าที่กำลังเหม่อลอยหมกมุ่นช่างดูมีเสน่ห์และดึงดูดมากเพียงใด แววตาที่เศร้าสร้อยเช่นนั้นมันช่างดูอ้างว้างว้าเหว่ จนทำให้รู้สึกอยากปกป้องอย่างน้อยก็แค่อยากปลอบใจในตอนนี้ yukihiro มองใบหน้าเนิ่นนานจนลืมตัว จนกระทั่งสายตาคู่เรียวสวยของ Tetsu ช้อนขึ้นมองอย่างได้สติ ทำให้ทั้งคู่ประสานตากันอย่างช่วยไม่ได้ “อะ...อะไรกันก็แค่ไม้อันเดียวทำไมคุณต้องหวงด้วย” yukihiro พูดกลบเกลื่อน “มันเรื่องของผม” tetsu เดินเอาไม้กลองแห่งความทรงจำไปเก็บ โดยที่เขาถือแนบอกไปตลอดเวลาจนกระทั่งวางมันลงในกล่อง ชายหนุ่มนิ่งงันจ้องมองมันอยู่เพียงครู่เท่านั้นก่อนจะละสายตาเปลี่ยนมายังอีกคนที่อยู่ในห้อง “มาพูดถึงเรื่องของเรากันจะดีกว่า คุณได้ไม้กลองที่ต้องการรึยัง” tetsu เดินกลับมาในอีกบุคลิกหนึ่ง ดูเอาการเอางานและมุ่งมั่น จนทำให้ความอ่อนแอที่แสดงให้เห็นเพียงชั่วครู่จางหายไป ตอนนี้เขากลับมาเป็นบุคคลที่ดูหยิ่งในแบบหัวหน้าวงอีกครั้ง “ผมมีชื่อนะ แนะนำไปแล้วนี่ “ “ yukihiro san เอาล่ะทีนี้เราจะเริ่มกันได้รึยังล่ะ” tetsu กล่าวเสียงเรียบทั้งๆที่รู้สึกหมั่นไส้ในสีหน้าท่าทางของมือกลองคนนี้นัก ช่างไม่เหมือนซากุระเอาเสียเลย tetsu คิดในใจ แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับส่ายหัวนิดๆไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น อีกแล้ว...เขาทำตัวอ่อนแออีกแล้ว… ไม่ได้ๆ จำไว้สิ tetsu ว่าผู้ชายคนนั้นทำให้วงที่เราสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงและกำลังทั้งหมดเกือบพัง จำไว้ tetsu ถึงนายจะรักมากแค่ไหนก็ยังคงต้องทำวงต่อไป tetsu นายต้องเลิกคิด สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการทดสอบมือกลองคนใหม่ Tetsu สะบัดหน้าไปมาละทิ้งความคิดที่ทำให้เขาอ่อนแอนั้นไปอีกรอบ “ได้เลยผมพร้อมเสมอ” “มั่นใจจริงนะนายน่ะ” “มันก็แน่นอนอยู่แล้ว” “งั้นก็ลองดู บอกไว้ก่อนนะมาตรฐานฉันน่ะมันสูง” ตอนนี้ tetsu กล่าวพลางกระตุกยิ้ม เรียกบุคลิกหัวหน้าวงหน้ายักษ์กลับมาอีกครั้ง (ตายแน่ป๋ากี้ของลูกเมะTTvTT ) ตลอดเวลาที่ผ่านไป 3 ชั่วโมง เสียงกลองและเสียงกีต้าร์ยังคงดังไม่หยุดราวกับว่าจะต่อสู้ให้ชนะกันไปข้าง บางเพลงเล่นซ้ำกันถึง 10 รอบด้วยซ้ำ ในตอนนี้ต่างคนต่างไม่รู้เวลา เล่นไปเรื่อยๆไม่หยุดพัก เหมือนจะขัดแย้งแต่ก็ลงตัวได้อย่างน่าประหลาดใจ ทั้งๆ ที่เป็นการเล่นด้วยกันครั้งแรกของทั้งคู่แท้ๆ “เอาล่ะ....พักไหม” tetsuหันมามองนาฬิกาของตัวเองแล้วพูดต่อ “ 3 ชั่วโมงกว่าแล้ว” “เหนื่อยแล้วล่ะสิท่า” yukihiro ถามขณะที่ควงไม้กลองเล่นอย่างสบายใจ ถึงแม้ว่าช่วงที่ yukihiro จะไม่ได้เล่นกลองอย่างจริงจังมานานหลังจากที่ลาออกจากวง แต่เขาก็ซ้อมเล่นกลองของเขาทุกวัน แล้วก็ใช้ในการ mix เพลงบ้างแต่งเพลงเก็บไว้ในเวลาว่างๆบ้าง “เปล่าแค่ถามดู ok ไม่พักก็ไม่พัก” Tetsu ว่าพลางปรายตามอง แล้วจับเบสอีกครั้งหนึ่ง “ว่าแต่มันซ้ำเพลงเดิมแล้วนี่จะให้เล่นอะไรต่อล่ะ” yukihiro ท้วงขึ้น “อยู่บนโต๊ะข้างนอก” tetsu พึมพำก่อนจะหันหน้าไปทางตำแหน่งที่บอก “ห๊ะ...อะไรนะ” “เปล่า...แค่จะไปหยิบเพลง ก็อยากบ่นว่ามันอยู่บนโต๊ะข้างนอกก็เท่านั้นเอง งั้นรอเดี๋ยวละกันจะได้ไปเอาน้ำมาให้ด้วย” ขณะที่ tetsu เดินออกจากห้องซ้อมมานั้น ตลอดทางเดินที่แสนสั้น เค้าได้ครุ่นคิด จนมาถึงโต๊ะที่วางเนื้อเพลง ฝีมือดีใช้ได้ ถึงสไตล์การตีจะไม่เหมือนกับช่วงที่...ซากุระ อยู่แต่ larc ก็ควรที่จะลองดนตรีแนวใหม่ดูบ้าง เพื่อเปลี่ยนสีสันให้เข้ากับดนตรี และถ้าทำนอง จังหวะ ที่ดูสบายๆแบบช่วงก่อน จะ ปรับเป็นเท่ขึ้นด้วยทำนองที่หนักขึ้นแบบเทคโน ก็คงไม่เลวนัก Tetsu หยิบเนื้อเพลงหนึ่งขึ้นมาดู พลันทำให้นึกถึงช่วงที่ ken กับ hyde ร่วมกันแต่งเพลงนี้ขึ้นมา พวกเราทุกคนอยู่ในสภาพที่ถูกกดดันอย่างที่สุด ทั้งนักข่าว แฟนเพลงต่างโจมตีเข้ามาว่า larc จะยุบวงแต่ถึงแม้ว่าเราจะหามือกลองที่ถูกใจไม่ได้ เราก็จะ ไม่ยุบวงเด็ดขาด ผมตั้งปฎิญาณไว้อย่างนั้น ถึงจะเหลือ 3 คน เราก็จะอยู่กันให้ได้ ถึงเรื่องมือกลองจะเป็นปัญหากับเรา แต่ ในตอนนี้ มันไม่ใช่ปัญหาแล้ว เพราะผม ตัดสินใจแล้ว และ วิธีการเลือกคนของ hyde ยังใช้ได้เหมือนเดิม เมื่อได้ตัดสินใจอย่างนั้นไปแล้ว ใบหน้าที่ไม่คิดว่าจะมีรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เขาหยิบเนื้อเพลงนั้นเดินลิ่วออกมา น้ำเสียงทุ้มพึมพำเบาๆด้วยใบหน้าแต้มยิ้ม “เอาล่ะ ลองให้เล่นเลยละกัน” ในขณะที่เดินกลับเข้ามาสายตาคู่เรียวก็ต้องสะดุดกับอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังเล่นเครื่อง mix เพลงอย่างอารมณ์ดี Tetsu ไม่คิดจะขัดอะไรได้แต่ฟังอย่างไตร่ตรอง “มีความสามารถมากกว่าที่คิดจริงๆ” tetsu คิดในใจ “อ่าว...มาแล้วหรอ ขอโทษทีเล่นเพลินไปหน่อย” yukihiro หันมาพูดพลางยกหูฟังที่ดูเหมาะเจาะกับตัวเขาลงกับเครื่องมิกซ์อย่างเบามือ “เล่นได้ดีนะ เล่นมานานแล้วหรอ” tetsu ถามพร้อมส่งแก้วน้ำเย็นกับแพทเทิน กลองให้กับอีกคน “ก็ตั้งแต่เริ่มเล่นกลอง ก็เริ่มเล่นมาตลอด แล้วมันก็ทำให้ผมมีกินจนถึงทุกวันนี้ไงล่ะ” Yukihiro รับน้ำมาก่อนที่จะดื่มจนหมดแล้ววางแก้วลงกับโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลนัก “หรอ..... เอาเถอะ มาต่อกันเลยดีกว่านะ เพลงนี้ขอจังหวะกลองหนักๆหน่อยนะ” “เอ๊.....อะไรกันชื่อเพลงออกจะ เพราะ “ “จริงสินะ niji ชื่อเพราะก็จริงแต่...อ่านเนื้อดูสิแล้วนายจะเข้าใจ” niji Music: ken Words: hyde กาลเวลาเดินไปและความคิดอันท่วมท้น บนเสียงที่ใสแต่ดูเหมือนจะขาดตอนนั้น ฉันเดินออกไปสู่ดวงตาคู่นั้น ไม่มีจุดสิ้นสุด อนาคตยังคงมีต่อไป ความจริงนั้น หัวใจช่างเปราะบางเหลือเกิน ทุกๆคนกำลังแยกจากฉันไป และฉันก็เปียกปอนไปด้วยสายฝนที่ตกลงมา แต่เธอยังหยุดยืนอยู่อีก เพราะว่าให้เชื่อเธอให้สูงกว่าใคร ไปสู่ท้องฟ้าได้ใกล้ๆ เก็บแสงระยิบระยับ ต้องการเเสงสว่างนั้น แม้จะจุดไฟก็อย่าใส่ใจกับมันเลย ทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นไปตามความเป็นจริง <หนุ่มน้อยมองความน่าเกลียดที่บิดเบี้ยวจากเงาของผู้คน> โลกแบบนั้น ไม่อยากมองเห็นอะไรอีกแล้ว ทุกๆอย่าง!ทุกๆอย่าง!ทุกๆอย่าง! (ท่อนคำพูด) <ต้องการซึ่งความรัก เพื่อผ่อนพักบาดแผลนั้น ที่ซึ่งจะคงยัง ฝังอยู่ในความทรงจำ หัวใจนี้กร่อนบิ่น ดังก้อนหินในสายน้ำ ความรักก่อรูปตาม กระแสคลื่นอันโหดร้าย ...... > อย่างไรก็ตาม ก็ยังคงคิดถึงเรื่องของเธอ แม้ว่าฤดูกาลจะผ่านไป หลับตาลง ก็จะมองเห็น เหมือนกับทัศนียภาพที่เคยมองเห็นเสมอ ฝนหยุดตกไม่รู้จักกี่ครั้งแล้ว ขอให้สมปราถนาเถอะนะคนที่เจ็บปวด ทำไม ความรักถึงเกิดมาจากหัวใจดวงนี้? ดอกไม้ที่บานทั่วไปหมดสั่นไหว โปรดปรายความรักไปบนแผ่นดินที่จมอยู่ กาลเวลาเดินไปและความคิดท่วมท้น เสียงใสๆที่ดูเหมือนว่าจะขาดตอน เดินออกไปสู่ดวงตาคู่นั้น จะอุทิศอนาคตที่ไม่มีวันสิ้นสุด yukihiroเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อ ได้อ่านเนื้อเพลงทั้งหมด “ผมเข้าใจแล้ว” “งั้นลองเล่นก็ตามแผนเลยนะ” tetsu พูดก่อนจะนั่งประจำที่ของตัวเอง ในที่สุดเสียงเพลงแห่งสายรุ้ง ที่ขาดหายไปเป็นเวลานาน ก็ได้รับการเติมเต็มเสียที… *ทางด้าน ที่บ้าน ของ hyde และ ken* “อืม..kenนี่กี่โมงแล้ว” เสียงสะลึมสะลือผ่านลำคอเอ่ยขึ้นแผ่วๆ ก่อนร่างผู้พูดจะพลิกตัว ปรือตามองอีกคนข้างกาย “ไม่รู้ นอนนนนต่อเถอะ” ken กอดเอว hyde ที่กำลังลุกขึ้นให้นอนต่อ “นี่ ken ใจคอนายจะไม่ไปดูเทตจัง ทดสอบจริงๆหรอ” Hyde หันมาถามชายหนุ่มที่ยังคงนอนงุดอยู่กับผ้าห่มนุ่มและกายบางๆของตน “ก็นายบอกเองนี่ว่าให้ศึกษากันและกัน วันนี้ก็ได้โอกาสแล้วไง วันแรกก็สร้างความประทับใจเลยสิ” “ยังไงดีล่ะ....ummmmm” ใบหน้าหวานๆทำหน้าครุ่นคิด “เอาน่านอนๆๆๆ” ว่าแล้ว ken ก็จัดแจงให้ hydeนอนลงในอ้อมกอดของเขา ที่เดิมและ ที่ประจำ และคงจะตลอดไปด้วยเช่นกัน เช้าวันต่อ.......เมื่อ hyde และ ken มาถึงที่สตูดิโอแล้ว “Ohayo minasang” hyde พูดทักทายด้วยน้ำเสียงแจ่มใส หลังจากที่เมื่อวานเอาแต่นอน นอน นอน และ นอน อยู่บนเตียงตลอดทั้งวัน “อะ...ฮ้าววว...อรุณสวัสดิ์” แต่ดูท่าเคนจังของเราจะยังไม่ตื่นดี เดินเอามือป้องปากหาววอดตามร่างเล็กมาติดๆ “เอ๊ะ...ken chan ทำไมเช้านี้มันเงียบๆผิดปกตินะ staffไปไหนหมดล่ะเนี่ย” คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเป็นปมจากสิ่งที่เห็น ken ที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินก็เลิ่กคิ้ว “นั่นสิ....อยู่ที่ห้องซ้อมรึเปล่า ไปดูกันดีกว่า” “อืม” ภาพภายในห้องซ้อมที่ทั้งสองเห็นเป็นภาพแรกก็คือ Tetsu นอน ที่โซฟา และที่พื้น จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก yukihiro “โอ้โห ไม่ได้กลับบ้านกันเลยหรอเนี่ย” hyde อุทาน “นี่เรากำลังจะ welcome back แล้วสินะ ดีใจจัง” เคนหันไปพูดกับ hyde แล้วก็ขโมยหอมแก้มตามฟร์อม “แล้วแก้มนายก็ยังหอมเหมือนเดิมนะ hyde” เปรี้ยง~~~~~ พูดจบหมัดเล็กแต่กำลังไม่เล็กของ hyde ก็เน้นเข้าไปที่กะโหลกเต็มๆ จนแมวหนุ่มน้ำตาเล็ด ”แล้วท่ากังฟูฉันยังสวยเหมือนเดิมม่ะ” “สะ....สวย...อ่อยยยยยทำไมเล่นแรงอย่างนี้ล่ะจ๊ะ honney” ken พูดหลังจากที่โดนอัดติดกำแพงไปแล้ว “อืมมม~~~เสียงดังอะไรกันน่ะคนจะหลับจะนอน” yukihiro ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับบ่นอย่างงัวเงีย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมากะพริบตาปริบ “อ๊ะ takarai san มาเมื่อไหร่น่ะ” เมื่อ yukihiro เห็น hyde ก็ตาสว่างทันที “ก็มาตอน ที่ได้ยินว่าเสียงดังนั่นแหละ แล้วนี่ไม่ได้กลับบ้านกันหรอ” Hyde ถามก่อนจะสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ “เปล่าหรอก ก็คุณหัวหน้าวงของพวกคุณน่ะสิทำผมไม่ได้นอน” “ห๊ะ ไม่ได้นอน” ken กับ hyde พูดขึ้นพร้อมกัน (คิดอะไรกันไอ้คู่นี้ -- ----“) “ก็ใช่น่ะ สิ ฮ้าวววววววว” yukihiro พูดย้ำว่าทั้งสองไม่ได้ฟังผิดเพี้ยนไปพร้อมกับบิดขี้เกียจอีก 2-3ที “นี่ก็แสดงว่า.......พวกนาย 2 คน ก็....ไปถึงไหนๆกันแล้วสิ” ร่างสวยกระซิบถาม แล้วเหล่ตามองอย่างมีเลศนัย “ใช่ก็ซ้อมจนจำได้หมดทุกแพทเทินแล้วล่ะ” “อ่าว......” ken กับ hyde พูดพร้อมกันอีกแล้วคับท่าน (รู้สึกคราวนี้จะแห้ว) “นี่คิดอะไรกันเนี่ย” yukihiro มองหน้าทั้ง 2 คนที่ยืนยิ้มแฮะๆ “อ๊ะ ให้ tet chan นอนตรงนี้นานๆ ไม่ดีมั๊ง ให้ไปนอนห้องพักดีกว่า” hyde รีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันทีแล้วสาวเท้าอย่างเบาที่สุดเข้าไปหาอีกร่างที่ยังหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว (เค้าตื่นไปถึงไหนต่อไหนแล้วพ่อคู๊ณณณ…) “อืมดีๆ” เคนเสริม “งั้นผมปลุกให้ละกัน” yukihiro รับอาสาที่จะเป็นคนปลุกหัวหน้าวงให้ “tetsu sang tetsu sang TETSU SANG “ ทั้งเรียกก็แล้ว เขย่าตัวก็แล้ว แต่ก็ยังคงไร้ปฎิกิริยาตอบสนองจากบุคคลที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนโซฟา จนในที่สุด Yukihiro ก็หมดความพยายาม ถอนหายใจเฮือก “ken อุ้มไปเลยเถอะอย่างนี้ได้ยาวถึงเย็นแน่ๆ” hyde สะกิด ken และกระซิบเบาๆ ~ที่ห้องพัก~ “เอาอย่างนี้ละกันผมกับhyde จะ ซ้อมเพลงกันต่อ awaji ก็ไปนอนในห้องกับเทตจังพักเอาแรงก่อนก็ได้” ถึงken จะพยายามที่จะพูดดีด้วยแต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้าของคู่สนทนาอย่างแค้นๆ “ก็ดี แล้วก็เรียกผมว่า yukihiroหรือ yuuky ก็ได้ ” yukihiro ตอบเพียงแค่นั้นแล้วก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงข้างๆทันที ปล่อยให้เคนกับไฮด์ เดินออกจากห้องแล้วปิดประตูอย่างเงียบเชียบที่สุด แต่ข่มตานอนได้เพียงไม่นานนัก ประสาทรับรู้ของ yukihiro ก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นเบาๆแทรกเข้ามาจากเตียงข้างๆ ชายหนุ่มมุ่นคิ้วก่อนจะลุกขึ้นมาดู “...ฮึก...อย่าไป….. อย่าไปเลย …..ขอร้อง ฮึก...ฮึก....ซากุระ...อย่าหนีฉันไป….” เสียงพึมพำแผ่วเบา พร้อมๆกับหยาดน้ำตาใสค่อยๆไหลลงอาบแก้มเนียน Yukihiro เบิกตาเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้เห็น เขาจ้องมองใบหน้าเปื้อนน้ำตานั้นอยู่ครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “อะไรกันโตปานนี้แล้วยังนอนร้องไห้เป็นเด็กๆอีก” พูดจบ yukihiro ก็ค่อยๆยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้บุคคลที่ยังคงหลับอยู่ แต่แล้วจู่ๆมือที่กำลังปลอบโยนอยู่นั้นก็ถูกกุมไว้แน่นโดยอีกฝ่าย “ซากุระ…. นายกลับมาหาฉันแล้วใช่ไหม...กลับมาแล้ว….” Tetsu พูดเพียงแค่นั้น แล้วจมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้งพร้อมกับยังคงกุมฝ่ามือของอีกฝ่ายแน่นแนบอก “เฮ้.....ปล่อยสิ” yukihiro ว่าพลางพยายามจะชักมือออกแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่ออีกฝ่ายหลับสนิทและไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยไปง่ายๆ ก็ทำเอาชายหนุ่มต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “เอาว่ะ เลยตามเลย” ด้วยความง่วงที่รุมเร้าเข้ามาทำให้ yukihiro ปล่อยให้ tetsu กุมมืออยู่อย่างนั้นแล้วผลอยหลับไปด้วยกัน part 4 OWARI tsutzuku ^ ^