[Larc]~TECHNO LOVE~ 3
’Moshi Moshi’’ ‘’Tet chan นี่ฉันHydeนะ” ทันทีที่หัวหน้าวงคนขยันกดรับโทรศัพท์ เสียงตอบรับจากอีกฟากของผู้โทรมาก็ดังสวนกลับมาทันที Tetsu พยักหน้ารับเบาๆก่อนจะตอบไป “อืมว่าไง Hyde’’ “คือว่าวันนี้ฉันกับเคนจะขอไปซ้อมช้าหน่อยได้ไหม” น้ำเสียงงัวเงียบนแหบเล็กน้อยทำให้ผู้ที่ฟังต้องเอะใจสงสัย และเกิดอาการเป็นห่วงขึ้นมาจับใจเมื่อท่าทีสมาชิกคนสำคัญในวงเปลี่ยนไป ความงุนงงจึงเปลี่ยนเป็นคำพูดเป็ฯห่วงเป็นใยแทน “มีอะไรรึเปล่า hyde’’ “เออ....คือ...ว่าเจ้าอลิซาเบทไม่ค่อยสบายน่ะฉันกับ ken ก็เลยว่าจะพามันไปหาหมอสักหน่อยน่าคงไม่ว่ากันใช่ไหม” Hyde ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่บอกไม่ถูก…หึหึ… ก็ในเมื่อเหตุผลที่ให้มันไม่ตรงกับความเป็นจริงที่เกิดน่ะสิ… แม้เสียงจะฟังดูตะกุกตะกัก แต่คนที่อยู่ฟังอยู่อีกฟากอย่าง Tetsu ก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากนัก “งั้นก็รีบไปรีบกลับละกัน อย่าลืมว่าพวกเรามีซ้อม” Tetsu กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขายังคงทำหน้าที่ในฐานะหัวหน้าวงที่เข้มงวดเช่นเดิมจ ะมีก็เพียงความเหงาและความเศร้าเท่านั้น ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ …ตั้งแต่คนๆนั้นออกไปจากวง นับวัน Tetsu ก็ยิ่งเซื่องซึมลง ไม่ร่าเริงเหมือนแต่ก่อน ซึ่งข้อนี้ ken กับ hyde จะรู้ดีที่สุด “ขอบคุณ Tet chan แล้วฉันกับkenจะรีบไป เออใช่Tet chan ฉันลืมบอกไปอย่าง ยังฟังอยู่รึเปล่าtet chan ๆๆ” “ฟังอยู่ๆว่าไงอีก” “วันนี้ฉันนัด awaji sanให้มาทดสอบการตีกลอง ประมาณ 9 โมงครึ่งนะ แต่ฉันไม่ได้บอกล่ะว่าให้มาทดสอบกับนายพอดีวันที่ไปนัดเกิดเรื่องนิดหน่อยเลยลืมบอกว่าให้ไปพบนายแล้วก็อย่าลืม เตรียมกลองไว้ด้วยล่ะ” Hyde กำชับกับอีกฝ่ายไป Tetsu ที่รับฟังก็ได้แต่พยักหน้าหงึกหงักรับรู้ข้อความที่ Hyde สื่อ “บอกที่อยู่ไว้แล้วใช่ไหม” Tetsu ถามในขณะที่เดินวนไปรอบๆห้องซ้อม “บอกแล้ว” “อืมม..ดีเดี๋ยวฉันจะโทรไปบอกประชาสัมพันธ์ข้างล่างก่อนว่าถ้ามีคนมาถามหานายให้ขึ้นมาหาฉันได้ทันทีว่าแต่เขาชื่ออะไรนะ” “ชื่อ Awaji Yukihiro” “งั้นเอาอย่างนี้วันนี้พวกนายไม่ต้องมาแล้ว” Tetsu กล่าวเปลี่ยนใจกระทันหัน ทำเอา Hyde ที่สนทนาด้วยถึงกับมุ่นคิ้ว เบิกตาด้วยความงุนงง พลันก็คิดมากในคำพูดที่อีกฝ่ายได้กล่าวไปแล้ว “ทำไมล่ะTet chanโกรธอะไรรึเปล่า” ร่างเล็กถามออกไปตรงๆ เพื่อให้หายข้องใจ “เปล่าฉันทดสอบเขาคนเดียว จะได้ไม่ต้องห่วง อีกอย่างนายจะได้ดูแลแมวกับเจ้าของแมวสุดที่รักของนายได้เต็มที่ไงล่ะ” “แต่ว่า...” แม้คำตอบจะไม่ได้สร้างความกังวลใจให้กับอีกฝ่าย แต่ก็อดที่จะท้วงติงไม่ได้ เมื่อรู้สึกราวกับทิ้งให้หัวหน้าวงทำงานหนักอยู่เพียงคนเดียว Tetsu ส่ายหน้าช้าๆ ดูท่าเขาก็พอจะเดาความรู้สึกของ Hyde ในตอนนี้ออก แต่สิ่งเดียวที่ทำได้คือบอกปัดไปด้วยความจริงใจ “ไม่เป็นไรจริงๆแค่นี้ก่อนละกันนะจะได้ไปเตรียมของ” “อืม...บาย” Hyde กล่าวพลางแต้มยิ้มเศร้าบางๆ ในขณะที่ ken กำลังถือถาดอาหารเข้ามาให้ตนภายในห้อง ดวงหน้าหวานหันไปทำตาละห้อยกับร่างสูง ก่อนจะกล่าวไปด้วยน้ำเสียงซึมๆ “Ken ฉันไม่อยากโกหก Tet chanเลย” “ช่วยไม่ได้ ก็นายลุกไม่ไหวนี่นะ” ken ตอบด้วยสีหน้าปกติ ทำเอาตาคู่สวยๆเหล่มองอย่างหงุดหงิด “นั่นมันก็เพราะนายไม่ใช่หรอ ken chan’’ “งั้นก็เจ็บอีกสักรอบดีไหม หือ” ร่างสูงถือถาดไปไว้บนโต๊ะแทนที่จะเป็นบนเตียงเพื่อกินข้าว พร้อมกับเขยิบกายเข้าใกล้ Hyde มากขึ้นแล้วโน้มตัวลงกระซิบแผ่วที่ข้างหู “ฉันว่าจะไม่ทำอะไรคนป่วยแล้วนะ หึ หึ หึ แต่ก็ช่วยไม่ได้อยากยั่วโมโหฉันเองนี่นะหาเรื่องใส่ตัวเองซะจริง” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎขึ้นบนใบหน้าแมว… ดวงตาคู่เรียวเล็กนั่นสื่อความหมายได้อย่างชัดเจนเป็นอย่างดี…ไอ้หมอนี่…ไม่ได้พูดเล่น!! “หยุดนะken channnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn……” (รู้นะว่าอยากอ่านฉากแต่ขอโทษหึ หึ หึ) ~สตูดิโอ~ Sony company สตูดิโอ 3 ชั้น 10 ห้อง 69 “อืมมมม.....แม่ง ขึ้นไปตั้งหลายชั้นแล้วยังมีห้องซอยๆออกไปอีกแล้วจะหาเจอไหมเนี่ย อะไรจะยุ่งยากขนาดนี้ว่ะ” yukihiro ยืนบ่นงึมงำอยู่หน้าตึก เมื่อก้มลงมองสถานที่นัดพบแรกในกระดาษสีขาวยับๆ ซึ่งจดอย่างลวกๆด้วยความรีบร้อน ก่อนจะก้าวเดินขึ้นไปบนอาคาร “สวัสดีค่ะ ติดต่ออะไร ค่ะ” ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของฝ่ายบริษัทกล่าวต้อนรับและสอบถามเสียงใสด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม Yukihiro ยิ้มตอบ กล่าวทักทายสวัสดีตามมารยาทก่อนจะเอ่ยถึงธุระของตนที่มาในวันนี้ “hyde…เออ Takarai san นัดผมมาพบครับ” “วันนี้ takarai san ยังไม่เข้าบริษัทเลยนะค่ะ” พนักงานประชาสัมพันธ์กล่าวตอบ yukihiro ไป “แต่.....” “RRRRRR…..”ยังไม่ทันที่ yukihiroจะค้านอะไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน “กรุณารอสักครู่นะค่ะ” ประชาสัมพันธ์สาวกล่าวก่อนจะรับโทรศัพท์ “ค่ะ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ค่ะ” “ผม Tetsu นะ ถ้ามีคนที่บอกว่าไฮด์นัดไว้ให้ขึ้นมาหาผมที่ห้องสตูดิโอได้เลย” เสียงในโทรศัพท์กล่าวกำชับราวกับรู้ว่าเป็นเวลาที่ Yukihiro ต้องการความช่วยเหลือพอดี ประชาสัมพันธ์สาวกล่าวลาก่อนจะวางโทรศัพท์ลงพร้อมกับแต้มยิ้มกล่าวกับอีกฝ่ายไป “เชิญคุณขึ้นไปที่สตูดิโอได้เลยค่ะขึ้นไปทางลิฟต์ด้านขวานะคะและ.....”ประชาสัมพันธ์สาวได้หยิบบัตรและส่งให้ yukihiro “นี่ค่ะบัตรผ่านกรุณานำมาคืนที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์หลังจากเสร็จธุระด้วยนะค่ะ” “ขอบคุณครับ แล้วห้องที่ผมจะไปมันไม่เยอะจนผมหาไม่เจอเลยหรือครับเพราะว่าห้องที่ผมถูกนัดไปก็ ชั้นที่ 10 สตูดิโอ3 ห้อง69” yukihiroทำหน้างงๆก่อนที่จะถามออกไป “ คิก คิก “ ประชาสัมพันธ์สาวหัวเราะน้อยๆก่อนจะตอบออกไป “ไม่หรอกค่ะ ที่ บริษัทของเราจะพิเศษจะเฉพาะชั้น 10 ค่ะ คุณโชคดีมากๆเลยนะค่ะที่ได้รับอนุญาติให้ไปที่ชั้นนั้นได้ เพราะส่วนใหญ่คนที่มาไม่ได้รับอนุญาติให้ขึ้นไปชั้นนั้นยกเว้นพวกสต๊าฟ เจ้าหน้าที่ควบคุมการผลิต และบุคคลที่นัดไว้เท่านั้น ค่ะส่วน ชื่อสตูดิโอ รึชื่อของห้องนั้นพวกเราเรียกตาม tetsuya san ค่ะและห้องก็ไม่ได้เยอะตามชื่อด้วยค่ะ” ประชาสัมพันธ์ชี้แจงให้ yukihiro ฟังอีกครั้ง “ขอบคุณอีกครั้งครับ” yukihiro กล่าวคำขอบคุณ ก่อนจะขึ้นไปตามทางที่ประชาสัมพันธ์บอก ......................................... เมื่อมาถึงชั้น 10 yukihiro สาวเท้าออกมาจากลิฟต์ เดินต่อไปตามที่ประชาสัมพันธ์บอก ในขณะที่กำลังมองซ้ายมองขวาเพื่อหาห้องตามที่นัดหมายอยู่นั้น เสียง bass ก็แว่วดังเข้าหูท่ามกลางความเงียบบริเวณรอบๆ จากทางที่เดิน และยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาสาวเท้าไปยังห้องซึ่งเป็นต้นเสียง นั่นคือจุดหมายปลายทางของเขา สตูดิโอ3 ห้อง 69 นั่นเอง ก๊อกๆๆๆ “สวัสดีครับ yukihiro ครับ’’ กล่าวทักทายชายหนุ่มผมยาวที่เดินมาเปิดประตูพร้อมกับbassสีแดงตัวสวยอย่างสุภาพ ก่อนจะค่อยๆนำร่างผอมบางของตนเข้ามายังตัวห้องซ้อมที่หรูหราและกว้างขวาง “สวัสดีครับ คุณคือคนที่ hydeนัดมาใช่ไหม” เนื่องจากเป็นบุคคลที่เพิ่งเคยพบกันเป็นครั้งแรก Tetsu จึงเจือยิ้มถามออกไปอย่างสุภาพ “ใช่แล้ว takarai ล่ะไม่อยู่รึ ตั้งแต่เข้ามาผมยังไม่เห็นเขาเลย” Yukihiro ถามด้วยความสงสัย พลางใช้สายตาควานหาบุคคลที่ต้องการพบ แต่ก็ต้องพบกับห้องที่ว่างเปล่า มีเพียงอุปกรณ์ดนตรีที่ตั้งไว้ตามตำแหน่งเป็นสัดส่วนเท่านั้น “วันนี้hydeไม่ค่อยสบายเลยขอหยุด (หลงเสน่ห์hydeเข้าให้อีกคนแล้วไหมล่ะเนี่ย...) ผมtetsuya ogawa เป็นหัวหน้าวง ยินดีที่ได้รู้จัก” ว่าพลางยื่นมือเพื่อทำความรู้จัก Yukihiro แต้มยิ้มก่อนจะจับมืออีกฝ่ายกลับไป “เช่นกัน” “วันนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าจะต้องมาทดสอบเรื่องกลองน่ะ” Tetsu เข้าเรื่องทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ทำให้ yukihiro ที่ได้ฟังพยักหน้ารับเบาๆ “ใช่ ว่าแต่จะให้คุยอยู่หน้าห้องนี่หรอ ไม่คิดที่จะเชิญเข้าไปข้างในหน่อยรึไง” คำพูดที่กวนโทสะทำให้ Tetsu เริ่มตะขิดตะขวงใจ แต่ก็เก็บอาการไว้แล้วกล่าวไปเพียงน้ำเสียงเรียบๆเท่านั้น “เชิญ” “เอาล่ะ นายเล่นกลองมากี่ปีแล้ว” tetsu เริ่มถามประวัติ “ก็5ปี” yukihiro บอกอย่างไม่ใส่ใจอะไร พลางสำรวจกลองที่จะใช้ซ้อมอย่างเผินๆ “นายเล่นได้ทุกแพทเทินรึเปล่า” “แน่นอน” ทันทีที่ Tetsu เอ่ยคำถามถัดไป ชายหนุ่มก็ตอบกลับอย่างมั่นใจในฝีมือของตนเอง “งั้นได้เลย นายเอาแพทเทินนี้ไปดูและเตรียมตัวทดสอบได้เลยนะ” Tetsu กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบก่อนจะยื่นเอกสารปึกเล็กๆให้อย่างไม่สบอารมณ์ ประกอบกับความหมั่นไส้ในความมั่นใจจนดูหยิ่งจองหองของ Yukihiro ทำให้เขาตัดสินใจทดสอบคนๆนี้อย่างไม่รอช้า “แล้วไม้กลองล่ะมีไหมวันนี้ไม่ได้พกมาซะด้วย” “เลือกได้เลย อยู่ในกล่องไม้ข้างๆกลองนั่นล่ะ” ว่าพลางชี้ไปทางกล่องสีน้ำตาลอ่อนข้างกายของชายหนุ่มผู้ถาม “ตามสบายนะผมขอตัวไปเตรียมกีต้าร์ก่อน” Tetsu กล่าวเบาๆก่อนจะหันหลังให้อีกฝ่าย “ok” เมื่อ tetsu ออกจากห้องไปแล้ว yukihiroก็เดินตรงไปยังกล่องใส่ไม้กลองที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเท่าไรนัก เมื่อเปิดกล่องดูก็พบกับไม้กลองยี่ห้อดังต่างๆ เขาเลือกอยู่สักพักจนในที่สุดก็ได้ไม้กลองที่ถูกใจ “อ๊ะ...ไม้กลองของ Pearl ด้วยอย่างที่ชอบเลยอันนี้ล่ะเหมาะๆ” Yukihiro เจือยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ของตามที่ต้องการ ในขณะเดียวกันกับที่ tetsu เดินกลับเข้ามาเพื่อนั่งปรับสายกีต้าร์ หลังจากทดลองซ้อมไปได้ซักพัก yukihiro ก็หยิบไม้กลองขึ้นมา เงยหน้ามองชายหนุ่มผมยาวที่นั่งง่วนอยู่กับการปรับสายกีต้าร์ ก่อนจะกล่าวไป “ผมใช้อันนี้นะ” ว่าพลางควงไม้กลองให้อีกฝ่ายที่ช้อนตามองได้เห็น “ตามสะ...ไม่อันนั้นไม่ได้” ว่าจบ tetsu ก็เดินตรงไปคว้าไม้กลองในมือของ yukihiro มาทันควัน แล้วแนบกับอกไว้แน่นราวกับเป็นของมีค่าที่ไม่อยากให้แตะต้อง ดวงตาคู่เรียวสวยหรุบต่ำ ก่อนจะตอบไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ขอโทษนะใช้ไม้อันอื่นเถอะ” tetsu นิ่งเงียบปล่อยให้ภาพความทรงจำเก่าๆหวนกลับคืนมาอีกครั้ง ไม้กลองที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายระหว่างเขาและซากุระ มันเป็นช่วงที่ซากุระได้ขอคบกับเขา… และเก็บช่วงเวลาที่แสนสุขนั้นไว้จนถึงวาระสุดท้ายของการเลิกรา… ----------------- “tetsu วันนี้ว่างแล้วไปซื้อไม้กลองอันใหม่กันนะ ไม้เก่าใช้มานานเบื่อแล้วล่ะ” ซากุระกล่าวพลางยิ้มในขณะที่สาวเท้าเข้ามาใกล้คู่สนทนา Tetsu ปรายตามองอย่างรำคาญใจ ก่อนจะกล่าวไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ยังคงอารมณ์ปกติไว้เช่นเดิม “ไปคนเดียวสิ รึไม่ก็ไปกับ hyde สุดที่รักของนายก็ได้นี่” กล่าวไปทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าคนๆนี้มีเจ้าของแล้ว ถึงแม้ตัวเขาจะรักจะชอบมากสักเพียงใด สิ่งที่เขาต้องตระหนักและจำใส่หัวไว้ก็คือความเป็นไปไม่ได้… “นี่นายไม่รู้อะไรหรอว่า…. ฉันกับhyde น่ะ...เลิกกันแล้ว” น้ำเสียงทุ้มกังวาลของชายหนุ่มหน้าคมดูค่อยลงและซึมเศร้าอย่างชัดเจน ทำเอาคู่สนทนาที่ได้ฟังนิ่งอึ้งไปอยู่พัก ก่อนจะกระพริบตาถี่แล้วตอบไปอย่างไม่ใส่ใจอะไร“นั่นมันก็เรื่องของนายไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่” “นายรู้อะไรไหม tetsu การที่คนที่เรารักที่สุดไปเป็นของเพื่อนที่สนิทที่สุดน่ะมันรู้สึกยังไง” Sakura ย้อนถามเสียงแผ่ว “รู้สิทำไมจะไม่รู้ เพราะฉันก็เป็นอยู่เหมือนกันเพียงแต่นายไม่เคยรู้เท่านั้นเอง” tetsu พึมพำเสียงเบาราวกับจะกลืนหายไปกับสายลม ค่อยเสียจนคนที่กล่าวเองก็ไม่สามารถจับเป็นประโยคได้ว่าสิ่งที่ตนพูดนั้นคืออะไร… นี่เขา… พูดอะไรออกไปนะ?…. “ห๊ะ นายว่าอะไรนะ” น้ำเสียงแผ่วที่แว่วเข้าหูเพียงบางเบาทำให้ Sakura ต้องเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ช่างมันเถอะอย่าไปใส่ใจเลยซากุ เอาเป็นว่าไปซื้อไม้กลองฉลองที่นายอกหักละกัน” tetsu หันมาพูดกลบเกลื่อน ก่อนจะทำสรวลเสเฮฮาเหมือนเพื่อนตามปกติ หลังจากวันนั้น ความเป็นเพื่อนจากที่เคยเหินห่างกลับเปลี่ยนเป็นใกล้ชิดสนิทกันมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันนั้น… วันที่เสร็จจากการแสดง live “นี่ tet channnn ไปหาซื้อไม้กลองใหม่กันเถอะ” Sakura เดินปรี่เข้ามาด้วยทีท่าร่าเริง ดูเหมือนจะไม่มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยจากการเล่น live ติดต่อกัน 2 ชั่วโมงเสียสักนิด ทั้งๆที่ได้รับหน้าที่ที่ต้องออกแรงมากกว่าคนอื่น Tetsu ถอนหายใจเฮือกกับอากัปกิริยาและคำพูดเชิญชวนของอีกฝ่าย เขาหันหน้าไปมองใบหน้าคมอย่างไม่เต็มตานัก แล้วจึงพูดออกไป “เพิ่งจะซื้อไปได้ไม่เท่าไหร่จะซื้อใหม่อีกแล้วหรอ ซากุนายนี่เบื่อง่ายจังเลยนะ” “เอาเถอะน่ายังไงวันนี้ก็เป็นวันพิเศษที่ฉันตัดสินใจอะไรได้บางอย่างล่ะ“ Sakura เจือยิ้มตอบพลางกลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ Tetsu ส่ายหน้าก่อนจะหัวเราะตามอีกฝ่าย “ok” ร้านขายไม้กลอง “ซากุระ ไม้ยี่ห้อนี้เป็นไงนายชอบไช่ไหม” Tetsu ว่าพลางยกขึ้นมาชี้หน้าอีกฝ่ายตามนิสัยขี้เล่นของตน ทำให้ Sakura ที่หันมองเจือยิ้ม เขาหยิบสิ่งนั้นจากมือ Tetsu ขึ้นมาดูก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาตรงหน้า “นายนี่ชั่งรู้ใจฉันไปหมดทุกอย่างเลยนะtet chan งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม….. เอ่อ…. ต่อไปนี้เราเป็นแฟนกันดีไหม ใช้ไม้กลองอันนี้เป็นของสัญญาว่าเราว่าต่อไปฉันจะให้นายเป็นที่1 จะรักนายมากกว่าใครทั้งหมด… เวลาที่ผ่านมามันได้พิสูจน์หลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ….ว่าคนที่ดีกับฉันที่สุดก็คือนาย ต่อไปนี้ที่สุดในทุกสิ่งก็คือนายนะtet chan จำไว้” ซากุระพูดในขณะที่ก้มลง ซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเห็นได้ถนัดตา “นาย…. นายแน่ใจนะว่าจะไม่เบื่อฉันง่ายๆเหมือนไม้กลองน่ะ” Tetsu เลิ่กคิ้ว ถามออกไปด้วยความไม่เชื่อหู… เขา… ฟังผิดไปรึเปล่า?… “แน่ใจ” น้ำเสียงทุ้มกังวาลตอบอย่างหนักแน่น “ฉันขี้บ่นนะ” “อืม..และก็เฮียบมากด้วย” ซากุระว่าต่อพลางหัวเราะลงคอเบาๆ “นาย...ไอ้บ้า” Tetsu ว่าในขณะที่ดวงหน้าเริ่มเจือสีแดงระเรื่อ ในตอนนี้เขาเริ่มทำอะไรไม่ถูกแล้วจริงๆ เมื่อสิ่งที่คิดว่า ‘ไม่มีทางเป็นไปได้’ มาตลอด จะเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ ไม่ใช่ความฝันหรือเรื่องโกหกลมๆแล้งๆ “ถึงบ้าแต่ก็รักใช่ไหมล่ะ ฉันสังเกตมานานแล้วล่ะ ฮ่ะๆ ไปจ่ายตังค์ก่อนนะ” ใบหน้าคมเผยยิ้ม มอง Tetsu ที่เอาแต่ยืนทื่อทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์อย่างสบายอารมณ์ และจนถึงบัดนี้มันก็ยังคงเป็นเรื่องที่ติดอยู่ในใจเทตสึตลอดเวลา To be con ฮ่ะ